De Berini’s (1984-2006)

De Berini’s zijn geen Italianen, De Berini’s zijn Annie en Harrie de Bruin, ( Marjolein Meijers en Hans Kemeling), een stel uit Rotterdam. Begonnen als artiesten met een ‘nummer’. Denk aan de jaren vijftig; rock’n roll, Harley Davidsons etc.

De naam Berinis:


Vanaf hun ontstaan plm. in 1983 maakten de Berini`s uitsluitend teksten op bestaande rock en Roll muziek uit de USA. Ze hadden nog geen naam voor hun duo. Duo handje contantje leek ze wel leuk, maar dat liep iets teveel in de gaten.Trio Kmizzurreen bleek te flauw. De Chariloos was te Rotterdams. De Cadillacs leek Annie wel wat. Maar neen. Hans was het er niet mee eens. In de vijftiger jaren had je wel Rock en Roll muziek in Nederland, maar nog lang geen Cadillacs. ‘Toen was de suiker op de bon, de eerste echte echte luxe van de kleine man was op zijn hoogst een Berini.‘ ( aldus Hans)

“Dan noemen we ons de Berini’s!” ( aldus Marjolein)
Dat leek Hans niets, maar na enig aandringen gaf hij toe.
De BERINI, een Rotterdamse brommer die vanaf 1949 bereden werd in REO (Rotterdam en omstreken). Ze komen uit op een brommer van Rotterdams fabrikaat, jawel: De Berini!

Van tussen de schuifdeuren in cafes en kleine zalen drong dit ‘muzikaal volkstheater’ door tot de grote zalen. Op 27 mei 2006 speelden Marjolein Meijers en Hans Kemeling hun laatste voorstelling met ‘En nou is het afgelopen’. Na 22 1/2 jaar het theaterduo De Berini’s te hebben gespeeld namen Meijers en Kemeling afscheid van elkaar.

Alle uithoeken van Nederland hebben ze gezien. Van cafè`s waar een deur op het biljart was gelegd en zij zichzelf ophesen, tot aan Carré, waar ze in het voorprogramma van André Hazes (sr) stonden.

De eerste optredens:

Het eerste optreden vond plaats in de Jazz Sociëteit van Dordrecht. Terug naar 1982.

Hans had nog een optreden staan van anderhalf uur. Hij speelde ukelele en zong erbij. Hans en Marjolein hadden elkaar via gemeenschappelijke vrienden leren kennen en waren met een clubje van 6 vrienden op vakantie geweest in de bus van Hans West-Frankrijk door. Marjolein, net klaar met een studie klassiek gitaar aan het Rotterdams conservatorium, speelde al bas(gitaar) en had net voor die bewuste vakantie een contrabas gekocht ( van bassist Koos Serierse) In die vakantie speelden en zongen ze wat samen met ukelele begeleiding van Marjolein. Op de ukelele van Hans. Enkele maandan later belde Hans Marjolein op voor het optreden dat nog stond in de jazzsoos Dordrecht. Na wat repeteren sprongen ze samen in het diepe. Het repertoire was Nederlandstalig oa. Johnny en Jones, beetje Chicos en wat eigen vertalingen van Marjolein. Veel repertoire was er nog niet en al snel vielen ze in herhaling. Marjolein begon te entertainen en Hans werd steeds nerveuzer waarop zij hem verbaal te lijf ging. De rolverdeling was een feit De ‘Berini`s’ waren geboren. Zij regelde alles, hij werd de underdog die mee hobbelde. Hij de knutselaar en de lieve sul waar het publiek van ging houden, zij het bitcherige gedreven vrouwtje die hem als een stuk dood vlees met zich mee sleurde. Na het optreden was Marjolein er klaar mee maar toen na een jaar vrienden nog eens belden of ze ‘dat nog deden want dat was zo leuk geweest‘ belden ze elkaar weer op en ondernamen nog 1 actie. Marjolein nam het voortouw. Ze zouden repeteren, 3 maanden en er dan naar kijken. Als het dan nog steeds leuk was / goed genoeg, zouden ze ermee door gaan en anders stoppen voor altijd. De rest is geschiedenis.

De eerste try outs deden ze in Gent op oudejaarsnacht in 2 cafè’s. Ze eindigden in café het Dambert. Dat werd een feestje en van het geld dat ze daarmee verdienden ( de café bezoekers waren tot 2x toe spontaan met de pet rond gegaan), zijn ze een week gaan kamperen in de sneeuw bij de Ourthe ( in de bus van Hans). Daar ook meteen besloten ‘We doen het wel, maar niet met elkaar’ oftewel, ze zijn altijd een theater stel geweest, maar nooit anders dan dat. Maatjes en goeie vrienden door dik en dun.

1985-1989 Berini’s Live in kroegen enz ( clubcircuit)

Volgorde van hun programma ‘s in theaters

1998-1992 Naadje van de kous

1992-1994 Groeten uit Rotterdam

1994-1996 Almondestraat 53a ( Bekroond met de Scheveningen Cabaretprijs)

1998-1999 Onbekend Terrein

1999-2001 -Negerzoenen

2001-2003 Sloophamer

2003-3005 Noorderstil

2005-2006 En nou is het afgelopen

2007-2008 Solex

2010-2011 Opgevoerd ( Marjolein samen met Bob Fosko)

De programma`s:

Naadje van de Kous.

Uit de voorstelling Naadje van de kous

In de aanloop naar de theaters speelden De Berini’s in kroegen, op feesten, bij verenigingen, in jongerencentra, op bejaardenmiddagen, bij Harley-clubs, kortom, overal. Ze heetten gewoon de Berini’s en speelden liedjes met daar tussendoor teksten die spontaan ontstonden. Handelsmerk was wel dat het Rotterdams was, Nederlandstalig, jaren vijftig en dat de mensen veel mee moesten zingen. Annie voerde het hoogste woord en Harrie stond er naast als een geslagen hond en probeerde stiekem toch zijn eigen ding te doen wat dan weer aandoenlijk onnozel was. In de jongerencentra was net weer een opleving van cultuur waar ze op mee liftten. In de theaters ontstond een nieuwe stroming die ook ooit heel even de nieuwe lulligheid werd genoemd. Hun tijdgenoten waren Waardenberg en de Jong, Brigitte Kaandorp, Bert Visscher, Herman Finkers, Jeroen van Merwijk, Morsige types ( Rob Kamphuus en Hans Riemens). Na een optreden in het Veur theater in Leidschendam, werden ze benaderd door Diederik Hummelinck van theater bureau Hummelinck Stuurman. Hij bracht ze op het idee om eens een regisseur te gaan zoeken zodat ze wellicht verder konden komen in de theaters. Daar hadden ze nog niet eerder aan gedacht, maar zo geschiedde.

In theater Zuidplein was eens in de twee weken een open podium waar ook bovengenoemde artiesten regelmatig nieuwe dingen kwamen uitproberen. Met name Waardenberg en de Jong, die er een vast feuilleton hadden. Na een paar seizoen werd dat feuilleton overgenomen door de morsige types. Hans en Marjolein Berini waren er bijna altijd te vinden en speelden er ook regelmatig. Daar werden ze door Rob Kamphuus voorgesteld aan Pieter van Empelen. (pianist bij Don Quichocking) Pieter heeft daarna 10 jaar lang hun regie gedaan en samen met hem hebben zij honderden ideeën uitgewerkt die gebruikt werden in de programma`s die ze samen maakten. Hummelinck Stuurman werd na enig onderhandelen hun theaterbureau.

Het eerste theaterprogramma wat ze maakten was Naadje van de kous. Het programma ging over Annie en Harrie die niet met en niet zonder elkaar konden leven. Hij werd neergezet als de handige knutselaar die door alle programma`s heen leuke maar vaak wel zinloze uitvinden bleef doen. Zwaar onder de plak bij haar, maar daardoor wel de lieveling van het publiek. Zij de plat Rotterdamse die het allerbeste met hem voor had maar hem verstikte met haar liefde. Hij deed het nooit goed in haar ogen en dat mocht iedereen weten. Uitspraken als:” Het is net alsof je een stuk dood vlees met je meezeult.” En als hij weer eens niet deed wat zij van hem verlangde:” Als je nu niet terug komt dan tel ik tot drie!”

Precies zoals in het echte leven buiten het theater hun gemeenschappelijke vriend Gerard ooit had voorspeld toen hij ze aan elkaar voorstelde. ” Of jullie gaan elkaar de schedel in slaan of jullie worden vrienden voor het leven..” En zo geschiedde.

Uit de voorstelling Groeten uit Rotterdam

De tweede voorstelling heette `Groeten uit Rotterdam`

Aanleiding van die titel was een tekst die Marjolein schreef op de achterkant van een ansichtkaart die werd uitgedeeld bij de aller laatste voorstelling van Naadje van de kous.

Naadje van de kous speelden zij vanwege overweldigend succes bijna 4 seizoenen lang.

Ze namen afscheid van het programma met een groot gala op 28 December 1991 in Theater Zuidplein. Een groot deel van de muziek werd voor bigband gearrangeerd en uitgevoerd door Anton Burger . Ook was er een hilarisch duo, speciaal samengesteld voor dit eenmalige optreden met Jos Valster en Martin Vonk .Het theater Zuidplein, was toen bijna de thuisplek was van de Berini’s. Daar hadden zij hun eerste stappen gezet in een theater setting op de dinsdagavonden van het open Podium. Daar hadden ze schrijver en regisseur Pieter van Empelen ontmoet die hen 10 jaar lang zou begeleiden voordat Dick van den Heuvel het stokje over nam. Op de ansicht die werd uitgedeeld stonden de namen van de gasten en op de voorkant een belofte die Marjolein ook is nagekomen. Pas maanden later schreef zij de schitterende ode aan Rotterdam in het lied Groeten uit Rotterdam.

De voorstelling Almondestraat 53a

Aanleiding van deze voorstelling was echt de verandering in de tijd. Marjolein kwam veel in het oude westen van Rotterdam. Als ze s`avonds na een optreden door Hans werd thuisgebracht en nog even wilde uitblazen van het spelen, voelde het niet lekker om daar zomaar over straat te lopen in haar eentje.

Lourenz, met wie ze toen samen was, was lichttechnicus bij het Groot niet te Vermijden en kwam vaak nog veel later thuis/ meestal vroeg in de ochtend. Marjolein voelde zich niet helemaal senang in haar. In gesprekken met Hans kwam het hoge woord er uit. Ik ben m`n loopie kwijt

Dat gevoel werd de basis voor de voorstelling Almondestraat 53a

Zeker een jaar lang hebben Hans en Marjolein onderzoek gedaan naar hoe je dat gevoel nu wel of niet zou kunnen benoemen.

Hoe vertel je dat je je niet meer thuis voelt in je eigen oud vertrouwde wijkje, zonder te discrimineren. Zonder de mensen met wie je samen woont in die wijk tekort te doen. Zonder jezelf tekort te doen.

De tijd was er ook helemaal niet naar om het openlijk over dat onderwerp te hebben. Daardoor werd het natuurlijk des te interessanter . Juist voor deze twee volkse karakters die de problemen van ‘de kleine man’ proberen te belichten in gewone bewoordingen.

Ook hier dacht Pieter van Empelen hard mee en met elkaar schopten ze een flink aantal heilige huisjes omver.

De voorstelling deed enorm veel stof opwaaien. Mensen verlieten soms hoofdschuddend de zaal, boze brieven werden ontvangen, boeken en telefoontjes van fans die wilden uitleggen hoe het wèl zat. Maar Hans en Marjolein hielden stand en vertrouwden/ geloofden in het verhaal wat zij vertelden. Zolang je maar met elkaar PRAAT, is er niets aan de hand. Je moet communiceren, elkaar leren kennen. Want hoe simpel het ook is, donkere mensen kunnen heel eng zijn, maar voor die familie die naast je woont geldt dat niet. Die zijn leuk. Daar kan je mee lachen want die komen wel eens eten brengen of heb je een praatje mee over de heg. Onbekend maakt onbemind. Zo simpel.

De voorstelling kreeg een slechte recensie in de Volkskrant van Patrick vd Hanenberg. Marjolein liet het er niet bij en daagde Patrick uit voor een gesprek. Precies zoals de voorstelling zelf dat ook laat zien. En dat gesprek kwam er, live in het radio programma van Jack Spijkerman Spijkers met koppen.

Patrick hoorde Marjoleins pleidooi aan en kwam ( hij is een held!) nog een keer kijken in Schouwburg Kunstmin in Dordrecht. Naar aanleiding van die avond schreef hij een nieuw stuk over de voorstelling in de Volkskrant en gaf toe dat het een bijzonder verhaal was en dat het weliswaar op het scherp van de snede toch zeker wel aan de goede kant van de lijn bleef.

Een half jaar later kregen wij de Scheveningen cabaretprijs voor dat zelfde programma.

De prijs zelf, met name de avond van de prijsuitreiking zal me altijd als een van de slechtste avonden van mijn leven bijblijven. Een ware nachtmerrie waar ik hier niet over wil uitweiden.

Maar de eer en vooral erkenning van wie wij waren als Berini`s ( echt geen lullig Rotterdams duo uit een achterstandswijk maar twee selfmade theatermakers die het toch maar voor elkaar hadden gekregen het zo ver te schoppen in een voor hen totaal onbekende en vaak vijandige theater wereld) was iets om trots op te zijn!

Tip: als je ooit een prijs krijgt voor wat dan ook, die moet je weigeren!

Nadat je die prijs hebt gekregen verwacht iedereen dat je het jaar daarna een programma maakt dat nòg beter is dan dat programma. En dat is ONMOGELIJK. Je kunt nooit 2x achter elkaar het beste programma van dat seizoen maken. Maar je wordt daar wèl op afgerekend.

‘Nou jullie vorige programma was veeeel mooier’. ( om er maar eentje te noemen.)

En oh ja, kies ook nooit een naam zoals Berinis

Als je ooit iets anders gaat doen kent niemand jouw eigen naam en moet je altijd die oude naam erbij noemen, terwijl wat je dan doet daar misschien niet meer zoveel mee te maken heeft…

Een van de grootste complimenten komt uit de zelfde tijd.

Ik/ Marjolein stuurde het lied Loopje kwijt in voor de Annie MG Schmidt prijs

De prijs dat jaar ging naar Youp van `t Hek voor het lied Flappie. Ik heb uit betrouwbare bronnen vernomen dat mijn lied eigenlijk al gekozen was maar dat daarna de inzending van Youp kwam en hij er dus met de prijs vandoor ging. Maar op het 75 jarig bestaan van het Oude Luxor in Rotterdam kwam ik Flip van Duijn tegen, de zoon van Annie MG. En hij vertelde me dat zijn moeder dat lied van mij heeeel mooi had gevonden.

Dus ik heb ook nog de Annie MG Schmidt prijs gekregen voor Loopje kwijt uit het inmiddels al bekroonde Almondestraat 53a

En op die prijs ben ik heel trots!